Memleketimden Çocuk Manzaraları…
Üzerindeki elbiseler olmasa yolun kenarında ki topraktan ayırt etmek oldukça zor olmuştu havaya kalkan elini görmek. Sert bir fren yapmak zorunda kaldı sürücü arabayı durdurmak için.. Çocuk koşarak geldi arabanın yanına ve camın açılmasını bekledi sessizce.
- Nereye gidiyorsun?
- Birecik’e amca
Halbuki südürücü Nizip’e gidiyordu. Biran duraladı, düşündü. Birecik 20 Km daha ilerdeydi. Bir de dönüşü vardı. Tekrar çocuğun yüzüne baktığında kararını vermek zorunda kaldığını hissetti.
- Atla bakalım,
Çocuk sessizce oturdu ön koltuğa. Küçük ellerini birleştirdi kucağında. Sanki tutunacak başka bir şey yokmuş gibi kendi elinden başka.
- Kaç yaşındasın sen?
- Sekiz amca
- Ne işİn var senin tek başına bu yollarda?
- ………
- Okula gidiyor musun?
- Gitmiyorum.
- Neden ailen mi göndermiyor yoksa sen mi okumak istemiyorsun?
- ……….
Sürücü cevap alamayınca çocuğun yüzüne bakar.
- İstiyorum ama olmuyor.
- Neden olmuyor?
- Çalışıyorum.
- Çalışıyormusun???
- Evet.
- Ne iş yapıyorsun?
- Müzisyenim.
- ???
- Nerde çalıyorsun?
- Antep Birecik arasında gelip giden otobüslere biniyorum.
- Yolcuları mı eğlendiriyorsun?
- Evet.
- Baban yok mu senin?
- Var ama hasta. Çalışamıyor.
- Kardeşlerin var mı? Onlara kim bakıyor?
- …….
- Peki bu yolda ne işin var senin?
- Annemi hastaneye getirdim amca, Antep’e. Bir kağıt lazımmış onu evde unuttum geri dönüp alacağım?
………..
- Bütün aileye sen mi bakıyorsun?
- …..
Yıl 1992 Gaziantep Urfa karayolunda sekiz yaşında bir adam.
23 Nisan bayramınız kutlu olsun çocuklar…